Mirëpo përveç këtij fakti është edhe një moment tjetër që të bën të mendosh se në Velipojë punët nuk rrjedhin normalisht edhe për premtimet nga vetë kreu i komunës. Në fakt Nikoll Marku kishte premtuar se qëndra e plazhit të restaurohej dhe në këtë verë të ishte gati. Urat si një investim i shtetit duhet të kishin përfunduar, dhe sëpaku qëndra e plazhit të madh veroir të dukej më në gjëndje. Por përveç një investimi rrugor në sektorin e pasëm të Velipojës, asgjë nuk është arritur dhe sëbashku me mos përfundimin e ujsjellësit të ujit të pijshëm, akoma larg si funksion, duhet thënë se plazhi i Velipojës do të jetë më i shëmtuar edhe se vitin e kaluar.

Rrënojat, qëndra e pa përfunduar, dhe urat në rrugën që vjen të pa përfunduara, janë edhe simbolika e punëve të premtuara dhe të pa mbaruara të Velipojës dhe administratorëve të saj. Pastaj edhe pastrimi në përgjithësi të lë për të dëshiruar, dhe kjo i vendos kapakun të gjithave për të shkuar deri te mendimi se një komunë e vogël si ajo e Velipojës nuk mund të administrojë një popullsi në verë për 130 mijë banorë që është në fakt sa Shkodra. Nuk ka infrtastrukturë dhe nuk ka fonde dhe manaxhim normal për këtë madhësi si popullsi dhe aq më tepër si turizëm. Ndoshta është më e saktë që Bashkia e Shkodrës të marrë përsipër menaxhimin dhe administrimin e Velipojës, sepse përndryshe kjo perlë e Adriatikut do të vazhdojë të jetë një fshat i keqadministruar.