Rinas: “Xha Refati” mbyti ushtarin me gur ne koke!

“…….Ne vere te vitit 1955, u trasferuem ne Rinas, jo larg kryeqytetit. Aeroporti i ri do te ishte ma i madh se ai i Ures Vajgurore, e do te sherbente per detyra civile e ushtarake, njikohesisht.
Ne Rinas, barakat e kampit ishin te rrethueme me derrasa. Brenda kampit, te burgosunit ndertuen rruge te ngushta te shtrueme me zhavor e kanalizime me pengue inondimin e kampit e balten e dimnit. Uji ishte i mjaftueshem, e per te paren here, u dha mundesia e nji pastrimi ma te mire e rrobeve. Ishte nji kenaqesi e veçante. Komanda e kampit paguente 10 perqind te vleres monetare te normes, me nji llogari te mbajtun ne nji dyqan brenda kampit. Me te hollat e grumbullueme, u ba e mundshme blemja e disa artikujve ushqimore. Pagesa per nji jave pune na siguronte afersisht nji kilogram sheqer. Metoda e re sherbeu per nxitjen ne pune. Ne mesin tone, kishte mjaft nga ata qe plotesojshin dy norma ne dite.

Zona e punes ishte nji pyll i degjenruem, mbulue me ferra e druj te vegjel. Filloi germimi i thelle i tokes qe te nxirrshim jashte e mire te gjitha rranjet e te shkaterrohej çdo vegjetacion qe mund te rrezikonte betonimin. Rreth e perqark ishin rojet e shumta, me pushke automatike e mitroloza.Nji dite, ngjau diçka me te vertete tragjike dhe revoltuese e gjendjes ne te cilen jetojshim. Nji ish-ushtar, i burgosun sepse kishte tentue kalimin ne Jugosllavi, i denuem rishtas e pru ne kampin tone, tentoi arratisjen. Ishte rreth njizete e dy vjeçar, i qete e shume i njerzishem. Nuk kishte shoke, qendronte i vetmuem, e me rrobet ushtarake dukej jashte vendit ne mesin tone. I deshpruem nga burgimi e vuejtja, uli lopaten ne shesh, e filloi me ece drejt rojeve te jashtme, me hap te rregullt. Roja i drejtoi pushken. Viktima nuk u ndal. Kishte vendose me deke.