Një Shqipëri e panjohur që rivjen nga Mesjeta e ndalet në fillimshekullin XX. Një vend me shumë të krishterë, me shumë kisha, vende që tashmë njihen me të tjerë emra, ose është e vështirë t’i identifikosh. Kur gjatë një vizite në vitin 1930 në Venedik, Konsullit të Përgjithshëm Italian në Shkodër, Ermano Armao i ra në duar një tog hartash që i takonin shek. XVII, ai nuk e bëri dysh t’i blinte edhe pse nuk e dinte që mes tyre fshiheshin në të vërtetë thesare. Mes 82 hartash të punuara nga hartografi venedikas Atë Vincenzo Coronelli, ai gjeti edhe 6 harta ku përshkruhej Shqipëria e Veriut. Siç shkruan vetë Armao në vitin 1932, së bashku me bashkëshorten iu fut punës për të hedhur mbi një hartë të re gjithë toponimet që sillte Coronelli. Por ndërsa studionte relievin që paraqiste prifti në hartat e tij dhe emrat, që ai nuk i kishte hasur gjatë qëndrimit në Shkodër, vendosi që krahas të dhënave të Coronellit të paraqiste dhe të dhëna të rifreskuara mbi vendet, emrat, malet, lumenjtë…